می گوید دل خوشی های زندگی باید اساسی باشند...آدم اگر دلش را به یک آهنگی؛عطری؛چیزی کوچک بخواهد خوش کند.همان بهتر که خوش نباشد...

راست میگوید..این را بهتر از هرکسی می دانم...

پ.ن:از طرف یک آدم که همه ی دلخوشی هایش ته کشیده..که بهتر از هرکسی می داند این چه معنایی دارد...که دلش می خواهد بپرسد با این اوضاع چه کند...که انقدر به رویش نیاورید...خب؟